گواهی‌های انسانی/ ۵۱

زیر باران شایعه

ما قرار نیست از خبرها فاصله بگیریم یا در غار بی‌خبری پناه بگیریم. قرار است خبر را در جای خودش قرار بدهیم؛ وسیله‌ای برای شناخت وضع و انتخاب بهتر.

گواهی‌های انسانی/۵۰

درباره‌ ادایی بودن

«ادایی» دیگر فقط صفتی برای خودنمایی نیست؛ به مجوزی طنزآمیز برای خریدهای کوچک و لذت‌های منزلت‌ساز تبدیل شده است.

گواهی‌های انسانی / ۴۹

دفاع از طبیعت

دغدغه‌های زیست‌محیطی یک ادای شیک نیست، یک ضرورت بقای انسانی است.

گواهی‌های انسانی/ ۴۸

باران شو، ببار

باران از آسمان می‌رسد، اما آنچه از زمین برمی‌آید، حاصل توانایی‌هایی است که از پیش هم در آن حضور داشته‌اند. دانه‌ها، ریشه‌ها، و امکان‌های زندگی، پیش از باران هم آنجا بوده‌اند.

گواهی‌های انسانی / ۴۷

کوچیدن از پول

در میان عشایر، خانواده و پیوند انسانی زیرساختِ زندگی هستند. تقسیم کار، مراقبت از کودک و سالمند، انتقال تجربه و یاد دادن مهارت، بخشی از توان جمع را می‌سازند. استقلال در همین همکاری ریشه دارد.

گواهی‌های انسانی / ۴۶

بازنشسته نباید بدود

بازنشسته برخلاف کسی که هنوز در مسیر اشتغال است، امکان چندانی برای ارتقای شغلی، اضافه‌کاری یا تغییر مسیر درآمدش ندارد. اما کسری میان دریافتی و هزینه‌های ضروری، او را به جست‌وجوی کار می‌فرستد.

گواهی‌های انسانی/ ۴۵

کم یا زیادِ کشتن

اختلاف سیاست‌مداران آمریکایی بر سر این نیست که حق دارند جان ایرانیان را وسیله رسیدن به اهدافشان کنند یا نه. سر این است که کدام وسیله مؤثرتر است، کدام هزینۀ کمتری دارد و زودتر نتیجه می‌دهد.

گواهی‌های انسانی‌/ ۴۴

فرانسه و اعتراض

فرانسه امروز درباره قیمت زندگی اعتراض می‌کند. پرسش ما بزرگ‌تر است؛ آیا قرار است فقط قیمت‌ها و صاحبان قدرت عوض شوند، یا می‌خواهیم نظام ارزش را هم تغییر بدهیم؟

گواهی‌های انسانی/ ۴۳

ماکان و فاطمیه

عزاداری به آدم تکلیف می‌دهد؛ تکلیف شناخت ستم، همراهی با مظلوم، و ایستادگی در برابر ظالم. تولی و تبرّی در همین انتخاب‌ها به زندگی ما راه پیدا می‌کنند.

گواهی‌های انسانی / ۴۲

رژ و دندان

تبلیغات به ما یاد می‌دهد برای تغییر ظاهر، پول پیدا کنیم. ساختار بیمه و درمان به ما می‌آموزد که هزینۀ حفظ سلامت دندان را واقعیتی ناگزیر بدانیم. یک نیاز را می‌سازند و به دیگری پاسخ نمی‌دهند.

مردی که زندگی‌اش عطر سوره حمد داشت

قائم‌مقام فرهنگی سازمان صداوسیما در یادداشتی به مناسبت چهلمین روز درگذشت مصطفی واحدی، طلبه جهادگر و فعال فرهنگی شاهرود، از ویژگی‌های اخلاقی، ایمان و روحیه جهادی او نوشت.

گواهی‌های انسانی / ۴۱

پیروزی را ببین

شگفتی ماجرای سنوار فقط این نیست که مرگ او تصویری ماندگار ساخت. شگفتی این است که دشمن، با دست خودش، آن تصویر را به جهان رساند.

گواهی های انسانی/ ۴۰

حق ملی افتخار

افتخار و شادی جمعی واکنشی طبیعی به موفقیت جمعی است و برای دوام یک جامعه ضروری است.

گواهی‌های انسانی / ۳۹

فقدان خاله‌جون پری

۴۸ سال گذشته است. حالا در سال ۱۴۰۵ به جایی رسیده‌ایم که باید خاله‌جون پری را دوباره پیدا کنیم. این بار نه برای نجات سفرۀ ناهار از سیاست، بلکه برای نجات سیاست از سفرۀ ناهار.

گواهی‌های انسانی / ۳۸

در حلقه محاصره

اگر توانسته‌ایم بخشی از محاصره دریایی را دور بزنیم، کار مهمی کرده‌ایم. اما راه باز، بدون کالایی که از آن عبور کند، چیست؟ ارزش راه تازه به صادراتی است که ممکن می‌کند.

گواهی‌های انسانی/ ۳۶

بی‌کلاهی عار نیست

کلاه ایمنی ضروری است، اما نمی‌توان با توصیه به استفاده از کلاه، پرونده مسئولیت اجتماعی را بست. باید بدانیم فشار کار چگونه شکل می‌گیرد و ما چه سهمی در ایجاد آن داریم.

گواهی‌های انسانی/ ۳۵

عاشقان قتل و مداخله

ما می‌کوشیم رفتار دیگران را با معیارهای تمدن انسانی خودمان بفهمیم. بعد وقتی خلاف انتظارمان رفتار می‌کنند، تعجب می‌کنیم. برای رفتارشان توضیح‌های موقتی می‌سازیم.

گواهی‌های انسانی / ۳۴

مدیریت یا زبان‌آوری؟

تورم زبانی فقط مخاطب خبر را گمراه نمی‌کند. وقتی دستگاه‌ها به این زبان عادت کنند، فاجعه هم رخ می‌دهد، کسانی جلسه را جای تصمیم، اعلام تصمیم را جای اجرا، و انتشار خبر را جای نتیجه خواهند نشاند.

یمن در شاهنامه، مثنوی و حکمت اشراق تکرار می‌شود

پیوند دیرین ایران و یمن فراتر از ژئوپلیتیک ساسانی است؛ ریشه‌های این خویشاوندی از اساطیر شاهنامه تا اشراق سهروردی و تصوف مولانا، هویتی مشترک و ماندگار پدید آورده است.  

گواهی‌های انسانی / ۳۳

قند، کودک، آپارتمان

شرایط زندگی بچه‌ها را دشوار کرده‌ایم و از رفتارشان شکایت می‌کنیم. شاید پیش از اصلاح بچه‌ها، باید به اصلاح زندگی‌ای فکر کنیم که بدون فکر برایشان ساخته‌ایم.

گواهی‌های انسانی / ۳۲

جهان زیبای یحیی

جهان تازه با شکست سلطه گران به دست نمی‌آید، باید امکان بازتولید سلطه را هم از میان برد. در قدم اول موشک حرف میزند و در قدم دوم قلم.

تهران با همه زخم‌هایش، همچنان قصه می‌گوید

شهر فقط جایی نیست که در آن زندگی می‌کنیم؛ شهر شیوه‌ای است که از طریق آن زندگی کردن را یاد می‌گیریم. تهران، با همه تناقض‌هایش، یکی از مهم‌ترین مدرسه‌های زندگی مدرن ایرانی بوده است.

گواهی‌های انسانی/ ۳۱

فداکاران در سکوت

فداکاری فقط در لحظه های بزرگ نیست. شکل دیگری از فداکاری هم هست؛ هر روز سر کار آمدن، زیر فشار ماندن، خشم و ترس دیگران را تحمل کردن، مسئولیت جان آدم‌ها را به دوش کشیدن و باز ادامه دادن.

گواهی‌های انسانی/ ۳۰

دشمن عوض نشده است

مذاکره برای آمریکا جایگزین فشار و حمله نیست. یکی از ابزارهای قدرت است؛ کنار تحریم، کودتا، عملیات پنهانی و جنگ.

تهران، پایتختی ۱۲۰ ساله بر شانه‌های هفت‌هزار سال تاریخ

نام‌گذاری رسمی روز تهران و تصویب نهایی آن در مراجع فرهنگی، تلاشی است ساختارمند برای بازیابی حافظه تاریخی کلان‌شهر مهمان نوازی که اغلب زیر لایه‌های بتن و شتاب روزمرگی فراموش می‌شود.

گواهی‌های انسانی / ۲۹

پول وطن‌پرست نمی‌سازد

کارخانه، دانش فنی، نیروی کار، زنجیره تولید و توان تصمیم‌گیری مستقل را نمی‌شود فقط با عدد آخر یک صورت حساب سنجید. بخشی از تاب‌آوری امروزمان را با پذیرفتن همین هزینه‌ها ساخته‌ایم.

گواهی‌های انسانی‌/ ۲۸

ادراک فروریخته

فقر هویت و توانایی، در کنار وفور الگوهای قدرت. نوجوان ناآگاه چیزی نیست، اما می‌تواند زود شبیه کسی شود که چیزی است. بعد کافی است کسی نقابش را جدی نگیرد، نمایش را عصبانی ادامه می‌دهد...

گواهی‌های انسانی/ ۲۷

برای مسئولان دلواپس کارآفرینی

در کشور در حال جنگ و تحت تحریم، پرسش اصلی این نیست که چه کسب وکاری را تقویت کنیم یا به چه ایده‌ای سرمایه تزریق کنیم، پرسش این است که چه چیزی کشور را سر پا نگه می‌دارد؟

گواهی‌های انسانی/ ۲۶

با هر سختی

هیچ اتفاقی را نباید فقط از روی لحظه اولش معنا کرد. باید امکان‌های وضع تازه را دید و با سنجش، انتخاب و برنامه از مصیبت‌ها امکان بیرون کشید، و با امکان چیزی ساخت که واقعا در زندگی اثر بگذارد.

گواهی‌های انسانی / ۲۴

علاج همگانی است

ترس هرکس را وادار می‌کند فقط برای نجات خودش بدود. چون قبل از هر چیز باور کرده هیچ سازوکاری و هیچ نهادی و هیچ جایی از جامعه کار نمی‌کنند.