به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه فرهیختگان نوشت: آمریکا برای ساخت تصویر پیروزی، تلفاتش را سانسور می‌کند، اما ضرباتی که در طول جنگ با ایران خورده است را نمی‌تواند. دو رسانه جریان اصلی آمریکایی، آسوشیتدپرس و وال‌استریت ژورنال روز شنبه ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ برابر با ۹ آبان ۱۴۰۵ گزارشی منتشر کردند که نشان می‌دهد نه‌فقط دیوارها و انبارهای ارتش تروریستی آمریکا در منطقه، بلکه رادارها، هواپیماها، شبکه‌های ارتباطی و ساختمان‌هایی که نیروهای آمریکایی در آنها زندگی می‌کنند، در اثر اصابت موشک‌ها و پهپادهای ایرانی عملاً غیرقابل‌استفاده شده است. آسوشیتدپرس با بررسی تصاویر ماهواره‌ای، اسناد و گفت‌وگو با مقام‌ها به این نتایج رسیده و وال‌استریت‌ژورنال هم تحلیلی روی این تصاویر نوشته است. حاصل تحقیقات این دو رسانه، شواهدی از توان ایران برای تحمیل هزینه‌های سنگین به حضور نظامی آمریکا در منطقه است؛ آن هم در شرایطی که انتشار جزئیات خسارت‌ها و تصاویر مربوط به آنها با لایه‌های سانسوری شدید روبه‌روست.
بخش مهمی از این اطلاعات پیش‌تر نیز توسط نیروهای مسلح ایران و دیگر رسانه‌های بین‌المللی فاش شده بود. سی‌ان‌ان در تحقیقی که اول مه ۲۰۲۶ (۱۱ اردیبهشت) منتشر کرد، گزارش داده بود حملات ایران به دست‌کم «۱۶ تأسیسات نظامی آمریکا در ۸ کشور منطقه» خسارت زده و برخی از آنها را عملاً غیرقابل‌استفاده کرده است. این بررسی، بر پایه تصاویر ماهواره‌ای و گفت‌وگو با منابع آمریکایی و کشورهای خلیج‌فارس، نشان می‌داد اهداف فقط ساختمان‌ها نبوده‌اند؛ رادارهای پیشرفته، تجهیزات ارتباطی و هواپیماها نیز آسیب دیده‌اند. در آن گزارش هم به تجهیزات گران‌قیمتی که جایگزینی‌شان آسان نیست، پرداخته شده بود. یک دستیار کنگره به سی‌ان‌ان گفته بود ایران اهدافی را شناسایی کرده که ضربه‌زدن به آنها بیشترین صرفه و اثر را دارد و رادارهای آمریکا را از گران‌ترین و کم‌تعدادترین امکانات این کشور در منطقه توصیف کرده بود.بااین‌حال اهمیت این گزارش‌ها فقط در تعداد سازه‌های آسیب‌دیده نیست. آنها نشان می‌دهند فاصله زیاد و معناداری میان اخبار رسمی کاخ سفید و پنتاگون و واقعیتی وجود دارد که خبرنگاران از روی تصاویر ماهواره‌ای بازسازی کرده‌اند.
اول چشم شیطان
آسوشیتدپرس در گزارش خود به یک الگوی مشخص در حملات ایران رسیده است: تمرکز اولیه بر سامانه‌های هشدار زودهنگام و آشیانه‌های هواپیما، سپس گسترش حملات به انبارها، تجهیزات و محل استقرار نیروها. یعنی ایران ابتدا سراغ بخشی از امکاناتی رفت که حمله را تشخیص می‌دادند و مقابله با آن را ممکن می‌کردند؛ سپس اهداف بیشتری درون پایگاه‌ها زیر ضرب قرار گرفتند. طبق این بررسی، در دو روز نخست جنگ، محفظه‌های محافظ سامانه‌های راداری در کمپ عریفجان کویت و تأسیسات پشتیبانی نیروی دریایی آمریکا در بحرین تخریب شدند. رادارهای متحرک در پایگاه شاهزاده سلطان عربستان و موفق‌السلطی اردن نیز هدف قرار گرفتند. کارشناس تسلیحاتی مورد استناد آسوشیتدپرس، این الگو را «تلاشی برای تضعیف توان آمریکا و متحدانش در پاسخ به حملات بعدی» می‌داند.
اهمیت چنین اهدافی به قیمت آنها محدود نمی‌شود. راداری که در اردن هدف قرار گرفت و بنا بر گزارش نابود شد، از نوعی بود که ارتش آمریکا فقط ۱۳ دستگاه در اختیار داشت. اسناد بودجه‌ای، هزینه هر دستگاه را حدود نیم میلیارد دلار نشان می‌دهند. رادار دیگری در قطر نیز به‌شدت آسیب دید؛ هرچند نابودی کامل آن تأیید نشده است. قطر این سامانه را در چهارچوب معامله‌ای به ارزش ۱.۱ میلیارد دلار خریداری کرده بود. بنابراین، نشانه قدرت ایران صرفاً اصابت موشک‌ها به زمین بازی دشمن و نمایش نفوذ به لایه‌های ضخیم پدافندی دشمن نیست، بلکه توان آسیب‌زدن به تجهیزات کمیاب است. آسوشیتدپرس گزارش می‌دهد پس از حملات به رادارها، بیش از ۵۰ حمله موفق به ۱۸ محل دارای تجهیزات آمریکایی در نخستین ماه جنگ انجام شد.
.jpg)
آتش فراپایگاهی
آسوشیتدپرس تا پایان ماه اوت، خسارت ناشی از بیش از ۱۱۵ حمله پهپادی یا موشکی را در ۲۶ پایگاه و محل دیگر دارای تجهیزات آمریکایی شناسایی کرده است؛ البته گزارش از «گروه‌های مورد حمایت آن» نام برده و گفته و مسئولیت بخشی از این حملات را آنها پذیرفته‌اند. این خبرگزاری برای بررسی خسارت‌ها، تصاویر چند تأمین‌کننده ماهواره‌ای را مقایسه کرده و با چهار مقام منطقه‌ای مطلع گفت‌وگو کرده است. کویت نمونه‌ای گویاست. بر اساس این گزارش، پایگاه علی‌السالم دست‌کم ۳۰ بار هدف قرار گرفته و حداقل ۱۵ آشیانه هواپیما، چندین انبار و ۱۰ ساختمان نزدیک محدوده مسکونی آن آسیب دیدند یا تخریب شدند. در «کمپ بوهرینگ»، حملات بیشتر آشیانه‌ها را غیرقابل‌استفاده و امکانات روزمره نیروها را هم -که شامل سالن ورزش، فروشگاه، غذاخوری و گاراژ بود- تخریب کرد. پایگاهی که آشیانه، تعمیرگاه، ارتباطات و محل تغذیه نیروهایش آسیب دیده، حتی اگر کاملاً تعطیل نشده باشد، دیگر با شرایط عادی کار نمی‌کند و نمی‌تواند فوراً قابل‌استفاده شود. پیش‌تر «دیوید پترائوس» فرمانده سابق سنتکام و رئیس اسبق سیا در پاسخ به این سؤال که «درباره تسلیحات و توانایی‌هایی که ایران همچنان در اختیار دارد، چه چیزی بیشتر شما را نگران می‌کند؟ موشک‌ها، پهپادها، مین‌ها یا حمله به کشتیرانی؟» گفته بود: «فکر می‌کنم ترکیبی از همه موارد باشد. مهم‌تر از همه، پایگاه‌های سابق ما دیگر قابل‌استفاده نیستند.»
حمله به تاب‌آوری نظامی دشمن
برای فهم تغییر ماهیت حملات، باید به گزارش ۲۰ ژوئیه (۲۹ تیر) وال‌استریت ژورنال برگشت. این روزنامه به نقل از مقام‌های آمریکایی نوشت موشک بالستیک ایران به واحدهای پیش‌ساخته محل زندگی و خواب نیروها در پایگاه «موفق‌السلطی» اردن اصابت کرده است. آن گزارش از دو کشته قطعی و کشف بقایای نفر سومی خبر می‌داد که بررسی هویتش ادامه داشت. همچنین، این حمله یکی از سه اصابت موشکی جداگانه به پایگاه در فاصله ۲۴ ساعت معرفی شد. در گزارش ۳۰ اکتبر (۸ آبان)، این روزنامه شمار کشته‌شدگان حمله ۱۷ ژوئیه (۲۶ تیر) را سه نظامی اعلام کرد و نوشت تصاویر ماهواره‌ای، آسیب به دست‌کم ۱۹ ساختمان محل خواب نیروها را نشان می‌دهند. وال‌استریت ژورنال این حملات را نشانه تقویت توان ایران در «استمرار حملات» و «اصابت دقیق‌تر» توصیف کرد و نشان داد که لایه‌های دفاعی نتوانسته بودند از رسیدن تمام موشک‌ها به بخش‌های حساس پایگاه جلوگیری کنند.
.jpg)
هواپیماها
آسوشیتدپرس در بخش دیگری از گزارش مربوط به پایگاه شاهزاده سلطان عربستان، از آسیب به بخش عقب هواپیمای شناسایی و هشدار زودهنگام ای۳ سنتری خبر می‌دهد. یک مقام نظامی منطقه‌ای که از پایگاه بازدید کرده، گفته همان حمله به چند هواپیمای دیگر، از جمله دو هواپیمای سوخت‌رسان نیز خسارت زده است.گزارش همچنین به ارزیابی اکتبر مرکز پژوهش‌های کنگره استناد می‌کند که از آسیب‌دیدن ۱۵ هواپیمای آمریکایی در پایگاه‌های منطقه سخن گفته است. اینجا نیز قدرت ضربه‌زنی ایران در انتخاب اهداف اهمیت پیدا می‌کند. هواپیمای هشدار زودهنگام و سوخت‌رسان به هماهنگی و تداوم پروازهای نظامی کمک می‌کنند. خسارت به آنها می‌تواند بار بیشتری بر ناوگان باقی‌مانده وارد کند.
وقتی آش شور می‌شود
پیش‌ازاین گزارش‌های رسمی از لایه‌های سانسور بیرون زده بود. آسوشیتدپرس در ۱۴ سپتامبر(۲۳ شهریور)، در پوشش گزارش بازرس کل پنتاگون، نوشت حملات ایران در فاصله اول آوریل تا ۳۰ ژوئن(۱۲ فروردین تا ۹ تیر) به صدها ساختمان و سازه در پایگاه‌های آمریکا آسیب زده یا آنها را تخریب کرده است. بخش مهم‌تر، تبعات پشتیبانی حملات بود. آسیب به پایگاه دریایی بحرین، سنتکام را به استفاده از مراکز جایگزین دورتر، از جمله دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند، سوق داد. بنا بر همان گزارش، پشتیبانی عملیات منطقه به چرخه‌های لجستیکی ۱۴ تا ۱۸ روزه نیاز پیدا کرد که اساساً سازوکار تأمین و پشتیبانی لجستیکی ارتش تروریستی آمریکا را تحت‌الشعاع قرار داد. همان گزارش به کمبودهای ذخایر تسلیحات پیشرفته و گلوگاه‌های صنعتی در جایگزینی مهمات اشاره داشت.
بنابراین، فشار ایران فقط با هزینه تعمیر ساختمان‌ها سنجیده نمی‌شود؛ مصرف مهمات پدافندی، جابه‌جایی امکانات و چالش‌های تأمین مجدد نیز بخشی از هزینه جنگ است. البته هزینه‌های جنگ محدود به خسارت مستقیم ناشی از اصابت‌های مستقیم ایران نیست. آسوشیتدپرس گزارش می‌دهد ارائه‌دهندگان بزرگ تصاویر ماهواره‌ای دارای قرارداد آمریکایی، به درخواست مقام‌های آمریکا انتشار تصاویر را مسدود کرده یا به تأخیر انداخته‌اند و «امنیت ملی» از دلایل مطرح‌شده بوده است. در کمپ بوهرینگ، تصاویر باکیفیت از منابع قابل‌اتکا تا اواخر اوت در دسترس نبود؛ در فاصله توقف تصاویر در اوایل مارس تا بازگشت آنها، بیش از ۳۰ سازه آسیب دیدند یا تخریب شدند. سنتکام نیز جزئیات خسارت را اعلام نکرده، اما جزئیات کامل دیر یا زود مشخص می‌شود.
نظر شما